Gasblussystemen

Gasblussystemen zijn automatische brandbestrijdingssystemen die een blusgas vrijgeven in een afgesloten ruimte om brand te doven. Ze worden toegepast in ruimten waar waterblusssystemen ongewenst zijn vanwege het risico op waterschade, zoals serverruimten, archieven, musea en elektrische schakelruimten.

Het blusprincipe verschilt per type gas. Inertgassen (stikstof, argon, of mengsels zoals Inergen en Argonite) werken door de zuurstofconcentratie te verlagen tot onder het niveau dat verbranding in stand houdt (typisch onder 15%). Chemische blusgassen (zoals FK-5-1-12, commercieel bekend als Novec 1230, of HFC-227ea) werken door de chemische kettingreactie van verbranding te onderbreken.

In België moeten gasblussystemen worden ontworpen en geïnstalleerd volgens de normen NBN EN 15004 (voor inertgassen) of ISO 14520 (algemeen). Het ontwerp omvat de berekening van de vereiste gasconcentratie, de blustijd, de drukontlasting en de veiligheidsmaatregelen voor personen.

Bij de keuze van een gasblusysteem moet rekening worden gehouden met de toxiciteit van het gas, de milieueffecten (ODP en GWP-waarden), de benodigde opslagruimte en de kosten. Inertgassen zijn niet-toxisch maar vereisen meer opslagcilinders. Chemische gassen zijn compacter maar hebben een beperkt milieueffect.

Veiligheidsprocedures zijn cruciaal: waarschuwingssignalen moeten personen in de ruimte alarmeren vóór de gaslozing, en er moeten evacuatieprocedures en zuurstofmonitors aanwezig zijn.